Καθομουν στο πεζουλι.

Περιμενα το πλοιο και κοιτουσα γυρω μου.. Εβλεπα τους περαστικους και επλαθα ιστοριες για τη ζωη του καθενος.

Περασε ετσι αρκετη ωρα, ωσπου το βλεμμα μου σταματησε σενα μπαλκονι.

Μεσ'απο τις χαραμαδες του παλιου ξυλινου πατζουριου, διεκρινες τη φιγουρα μιας κοπελας που κοιταζοταν στον καθρεφτη. Και η κοπελα γινοταν γερος, και αγορι και γυναικα, κιολο επαιρνε ν'αλλαζει η φιγουρα, να γινεται θλιμμενη, ανησυχη, σκεπτικη.

Δεν ξερω τι ηταν αυτο που με οδηγησε σε αυτη, η τι ηταν αυτο που με τραβηξε πανω της. Ειχε μια παραξενη γοητεια, σα πεπλο που σε αγκαλιαζε και σε κρατουσε παντοτινα φυλακισμενο.

Ηρθε το πλοιο. Μπαινω με το σακιδιο στη πλατη και πηγαινω στο καταστρωμα- αναζητω με τα ματια μου τη φιγουρα, μα το μπαλκονι ειχε πια χαθει.